Ρίκη Ματαλλιωτάκη "Στον κόκκινο παράδεισο της αγάπης" από τις Εκδόσεις Δωρικός

Το κάρβουνο έσμιξε με το κάρβουνο στην καδιά ενός γαλήνιου απόβραδου της Αλεξάνδρειας, και το μυαλό της Μαριάννας διαλύθηκε, σκορπίστηκε στους τέσσερις ανέμους.
Δεν μπορεί να υπολογίσει που βρέθηκε...πιθανόν να έφτασε και ίσαμε την χαμένη Ατλαντίδα...δεν μπορεί να υπολογίσει πόση ώρα κολύμπησε, κι όχι στα άπατα, πάνε πια αυτά, τα ξεπέρασε….
Όλα όσα έγιναν ξεπερνούσαν κατά πολύ τα όρια των προσδοκιών και της φαντασίας της.
Χάθηκε μέσα στην άφατη γλύκα της μελαμψής σάρκας, της κολλημένης πάνω της, και παρότι ο Μουσταφά πρόσεξε πολύ μην την πονέσει την ώρα της κορύφωσης, άρχισε να συνέρχεται μονάχα την στιγμή που μια δυνατή σουβλιά την διαπέρασε στο σημείο του κορμιού της, που τώρα πια βρίσκονταν τροπαιούχο το αντρικό μόριο.
Συνήλθε δε εντελώς όταν, αμέσως μετά, ο Μουσταφά, πιάνοντας το κεφάλι της ανάμεσα στα χέρια του, σαν να κρατούσε την μπάλα της υδρογείου, της είπε κοιτώντας την με λατρεία:
«Τώρα ναι, μπορώ να στο πω, γιατί τώρα ναι, είμαστε μαζί...τώρα ναι, είσαι δικιά μου και είμαι δικός σου....μέχρι το θάνατο δικός σου, στ’ ορκίζομαι! Νιώθω σαν να είμαι ανεβασμένος πάνω σε ένα μαγικό χαλί και πετώ, και βλέπω τον κόσμο από πολύ ψηλά…Κι από ψηλά είναι όλα τόσο μα τόσο .όμορφα!!!
Σ’ αγαπώ Μαριάννα, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σε παρακαλώ μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό.» δεν σταματούσε να επαναλαμβάνει εκείνος, πλην όμως εντελώς διαφορετικές σκέψεις απασχολούσαν το μυαλό της Μαριάννας μετά το καταλάγιασμα του πάθους.
«Τώρα ναι, όντως είναι πλέον αργά..... ω Θεέ μου, τι έκανα Θεέ μου! Δεν είναι δυνατόν να βρίσκομαι τώρα εγώ, κι έτσι μάλιστα όπως βρίσκομαι, μ’ αυτόν τον σκυλάραπα. Δεν είναι δυνατόν να έκανα ότι έκανα ότι έκανα μαζί του. Ω Θεέ μου, πως τον άφησα να….» επικαλούνταν η πρόστυχη χωρίς ντροπή τα θεία κοιτώντας ταυτόχρονα τον κόκκινο λεκέ της απάρθενης παρθενιάς της, ο οποίος είχε λεκιάσει όχι μόνο το άσπρο σεντόνι αλλά κι ολάκερη την υπόλοιπη ζωή του ανθρώπου που προς το παρόν κείτονταν δίπλα της τρελά ευτυχισμένος.
Προς το παρόν…γιατί τότε βέβαια δεν γίνονταν να ξέρει ακόμα.
Δεν ήταν δυνατόν να ξέρει ακόμα πως είχε απέναντι του μια γυναίκα που την μια στιγμή έφτιαχνε αγγέλους, και την άλλη διαβόλους...