Ρίκη Ματαλλιωτάκη "Η ακαμψία του αίσχους" από τις Εκδόσεις Όστρια

Μια άγρια θαλασσοταραχή σηκώθηκε απόψε μέσα σ’ ένα δωμάτιο παρθενικών ονείρων κουκουλώνοντας τα πάντα με αχνούς κυμάτων.
Μια μικρή ψαρόβαρκα πάλεψε μεσοπέλαγα ανίσχυρη, μα ουδείς δεν έλαβε τα σήματα κινδύνου που εξέπεμπε έως ότου κι εκείνη ξέπνοη πια αναποδογύρισε, βούλιαξε, και παρέδωσε τελικά δίπλα σε σωρούς αποβρασμάτων.
Καημένη Αρετή! 
Δεν υπήρξε ποτέ για σένα το πριν, δεν υπήρξε ποτέ για σένα το μετά.
Όλα, πριν και μετά, παρελθόν και μέλλον, συμπυκνώθηκαν σε τούτη την στιγμή της ζωής σου που λέγεται τώρα.
Καημένη Αρετή!
Ποιο απ’ όλα τα όνειρα σου να έκοψε άραγε στη μέση ο σουβλερός πόνος και το αίμα με το κουφετί χρώμα που άρχισε ξαφνικά να πετιέται σαν πίδακας από την ήβη σου, να κυλλά ανάμεσα στα πόδια σου, και να τα πλημμυρίζει;
Ποιο όνειρο αλήθεια;
Του χθες, που ξεκίνησε από μια ανίατη μολυσματική νόσο κάποιων άλλων κάτω άκρων, ή του σήμερα, που κατέληξε έτσι όπως κατέληξε κάνοντας τα δικά σου κάτω άκρα να μοιάζουν με ιστό σημαίας καταπατημένο σε γη άνανδρα λεηλατημένη από βαρβάρους;
Καημένη Αρετή!
Δεν υπάρχει σιμά σου κανείς για να σε βοηθήσει να μην αισθάνεσαι.
Για να σε βοηθήσει να μην πονάς, να μη βλέπεις, να μην ακούς… ή έστω να μη σκέφτεσαι πως οι γλώσσες της φωτιάς που έγλειψαν και πυρπόλησαν απόψε ανελέητα το κορμί σου, είναι όμοιες με τις φωτιές που άναβαν κάποτε στην γειτονιά σου τη μέρα τ’ Αι Γιαννιού του Κλείδωνα κι εσύ, αν και μικρή ακόμα τότε, πάσχιζες ιδρώνοντας την καλοκαιρινή νύχτα να πηδήξεις από πάνω τους όπως όλοι οι υπόλοιποι.
Αλλά πάλι όχι, δεν πρέπει να ήσουν και τόσο μικρή, ήσουν ακριβώς τόσο, όσο έπρεπε να είσαι για να αρχίσεις να υποψιάζεσαι πως μ’ ένα τρόπο περίπου σαν τον αποψινό γεννιούνται οι άνθρωποι.
Περίπου δηλαδή, γιατί αν είναι επακριβώς καλύτερα να μη γεννιούνται καθόλου…