Τουλάχιστον 1,8 εκατομμύρια παιδιά και νέοι, ηλικίας δέκα έως 24 ετών, παθαίνουν φυματίωση κάθε χρόνο, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική μελέτη, με τη συμμετοχή και ενός Έλληνα επιστήμονα, του επιδημιολόγου δρος Χαράλαμπου Σισμανίδη, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Είναι η πρώτη παγκόσμια εκτίμηση που γίνεται για τα περιστατικά φυματίωσης ειδικά στους νέους και δείχνει ότι τον μεγαλύτερο κίνδυνο αντιμετωπίζουν τα άτομα ηλικίας 20 έως 24 ετών.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Αυστραλή δρα Κάθριν Σνόου, του Τμήματος Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Ευρωπαϊκής Πνευμονολογικής Εταιρείας «European Respiratory Journal», υπολόγισαν ότι κάθε χρόνο υπάρχουν τουλάχιστον 1,05 εκατομμύρια νέες λοιμώξεις φυματίωσης σε νέους 20 έως 24 ετών, 535.000 σε εφήβους 15 έως 19 ετών και 192.000 σε παιδιά δέκα έως 14 ετών.
Λόγω έλλειψης αξιόπιστων στοιχείων σε πολλές χώρες, οι ερευνητές δεν αποκλείουν ότι τα πραγματικά νέα περιστατικά μεταξύ παιδιών και νέων μπορεί να είναι πολύ περισσότερα, έως και τρία εκατομμύρια ετησίως, όπως γράφει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Οι περισσότερες νέες λοιμώξεις σε άτομα δέκα έως 14 ετών καταγράφονται στη Νότια Ασία (721.000 ετησίως) και ακολουθεί η Υποσαχάρια Αφρική (534.000 νέα περιστατικά).
Η φυματίωση μεταδίδεται από μολυσμένα σταγονίδια που εκτοξεύονται με τον βήχα ή το φτάρνισμα των ασθενών. Μπορεί να θεραπευθεί με αντιβιοτικά, αλλά χωρίς την κατάλληλη θεραπεία συχνά αποβαίνει θανατηφόρα.
Θεωρούνται προνομιούχοι και το πιο υγιές κομμάτι της κοινωνίας: οι φοιτητές. Δεν είναι όμως όλα όπως φαίνονται. Σύμφωνα με έκθεση της ασφαλιστικής εταιρείας Barmer, μεταξύ 2005 και 2016 οι ψυχικές ασθένειες των νέων μεταξύ 18 και 25 ετών αυξήθηκαν κατά 38% από 1,4 εκατομμύρια σε 1,9 εκατομμύρια. Η σχετική έκθεση παρουσιάστηκε χθες στο Βερολίνο.
Πάνω από ένας στους έξι φοιτητές το 2015 υπέφερε από κάποια ψυχική ασθένεια ενώ 86.000 υπέφεραν από κατάθλιψη. Το ποσοστό μάλιστα των καταθλίψεων αυξήθηκε κατά 76%. Ένας στους τέσσερις νέους από τα συνολικά 7 εκατομμύρια νέων στη Γερμανία πάσχουν σήμερα από κάποια ψυχική ασθένεια.
Εν τω μεταξύ ακόμα και στις μέρες είναι πολλές οι προκαταλήψεις και οι μύθοι που αφορούν τις ψυχικές ασθένειες. Μια από τις πιο διαδεδομένες είναι ότι οι καταθλίψεις πλήττουν κυρίως ανθρώπους με αδύναμο χαρακτήρα.
Η κατάθλιψη πλήττει τους δυνατούς
Ακριβώς όμως το αντίθετο ισχύει, όπως λέει ο ψυχίατρος Γιόαχιμ Μπάουερ, ο οποίος έχει συγγράψει πολλά βιβλία πάνω στο θέμα της κατάθλιψης:
«Βάσει ερευνών γνωρίζουμε ότι μεγαλύτερο κίνδυνο για κατάθλιψη διατρέχουν οι άνθρωποι που πρέπει να αποδώσουν πολύ και που οι ίδιοι επίσης αναμένουν πολλά από τον εαυτό τους. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου καλούμαστε να αποδίδουμε όλο και περισσότερο σε ολοένα και συντομότερο χρονικό διάστημα. Η πίεση αυτή ενέχει όμως τον κίνδυνο να διαρραγεί το σύστημα απόδοσης που έχουμε μέσα μας και κυρίως στον εγκέφαλο, και αυτό δεν είναι άλλο από το σύστημα που μας δίνει κίνητρο και μας κινητοποιεί. Έτσι εάν αυτό το σύστημα πληγεί, τότε οδηγούμαστε σε αυτή την ασθένεια. Η κατάθλιψη δεν πλήττει τους αδύναμους αλλά μπορεί να πλήξει τους πάντες και προτιμά αυτούς που απαιτούν πολλά από τον εαυτό τους».
Και οι φοιτητές στις μέρες μας είναι μια τέτοια κατηγορία. Στη Γερμανία πάντως, σύμφωνα με δημοσίευμα της deutsche welle, το 28% αναζητά μετά από ένα ελαφρύ περιστατικό κατάθλιψης βοήθεια από κάποιον ειδικό. Αντίθετα τα βαρύτερα περιστατικά πολύ συχνά αποφεύγουν να επισκεφθούν έναν ειδικό. Δυσκολότερη είναι η κατάσταση για τους άνδρες, οι οποίοι επισκέπτονται σπανιότερα έναν ψυχίατρο ή έναν ψυχολόγο και αυτό γιατί το θεωρούν αδυναμία και έλλειψη ανδρισμού. Ακριβώς το αντίθετο όμως ισχύει και εδώ. Η επίσκεψη σε έναν ειδικό είναι απόδειξη δύναμης.
Τα στοιχεία της έρευνας της Barmer βασίζονται σε περίπου 8 εκατομμύρια ασφαλισμένους. Οι έρευνες γίνονται κάθε χρόνο με διαφορετικό αντικείμενο. Τα ασφαλιστικά ταμεία στη Γερμανία δαπανούν κάθε χρόνο δύο εκατομμύρια ευρώ για τη θεραπεία ψυχικών ασθενειών σε νέους ανθρώπους. Το 71% αφορούν κατάθλιψη.
Οι εκδόσεις δίσκων Καθρέφτης ήχων Αληθινών,
παρουσιάζει το στιχουργό Χρήστο Καφτεράνη και τον συνθέτη –
μουσικό Γιώργο Δούσο σε 11 νέα
τραγούδια. Ενας κύκλος τραγουδιών με τίτλο Το
Ζεϊμπέκικο του Μενούση
Το Ζεϊμπέκικο του Μενούση, είναι μια
μουσική πρόταση από δυο πρωτοεμφανιζόμενους τραγουδοποιούς, που καταφέρνουν να
παντρέψουν το διαχρονικό λαϊκό τραγούδι
με την μουσική παράδοση και τον ποιητικό- στιχουργικό λόγο όπως αυτός
μας παρουσιάζεται μέσα από τα σύγχρονο ελληνικό τραγούδι των τελευταίων 50
χρόνων. Είναι ευτυχής συγκυρία ότι σε αυτό το κύκλο τραγουδιών (μια φόρμα που τείνει προς εξαφάνιση) εκτός από
τους 2 συντελεστές που έχουν τον κύριο λόγο, νέα πρόσωπα (μουσικοί και
τραγουδιστές) οι περισσότεροι από τον δημιουργικό κύκλο της Θεσσαλονίκης, κάνουν την πρώτη τους
δυναμική παρουσία στην επικαιρότητα του τραγουδιού και της δισκογραφίας.
Δείτε στο youtube
το videoclip
Δυό λόγια για τους
συντελεστές του δίσκου:
"Τα ονόματα που έχουμε είναι όνειρα. Αν
ονειρεύομαι το όνομά σου ποιόν θα ονειρευτώ;" γράφει ο Ζοζέ Σαραμάγκου. Αλλά τί είναι τα ονόματα και από
τί αποτελούνται και ποιό το υλικό των ονείρων; Αν τα ονόματα είναι ήχοι ο
Χρήστος Καφτεράνης γράφει μουσική με τους στίχους του. Αν τα ονόματα είναι
φθόγγοι ο Γιώργος Δούσος γράφει ποίηση με τη μουσική του. Μελωδίες αρχέγονες
και θεμελιώδεις ανθρωποκεντρικές ιδέες συγχορδίζονται και προσθέτουν μια ακόμα
φωνή στην αιώνια ονειρική εποπτεία του κόσμου. Γιατί τί άλλο είμαστε πέρα από
ήχοι και ονόματα; Και εκεί που οι φθόγγοι αδυνατούν να μας φανερώσουν μια
ενιαία πρωτόγλωσσα, η μουσική το καταφέρνει. Από τη μουσική των σφαιρών, μέχρι
τους χτύπους του καρδιακού κυμβάλου, από το μεγάκοσμο ως το μικρόκοσμο η
μουσική αποτελεί το συνδετικό κρίκο των κόσμων ,συνδέει το υλικό με το
πνευματικό, το κοντινό με το υπερβατικό, το καθημερινό με το αιώνιο. Κοσμογονία
ήχων, κοσμογονία λέξεων. Το "Εν αρχή ην ο Λόγος" καθώς εκφέρεται παράγει ήχο,
και εδώ η ώσμωση ήχων και φθόγγων γεννά το Ζεϊμπέκικο του Μενούση. Η κοσμογονία
δε γνωρίζει νόρμες ,δεν αυτοπεριορίζεται σε καλούπια. Ο Γιώργος Δούσος αντλεί
αφειδώς από όλα τα είδη μουσικής, δημοτική, λαϊκή, κλασσική, παραδοσιακή, και
παράγει ένα ψηφιδωτό ηχητικών προτάσεων. Ο Χρήστος Καφτεράνης αναβιώνει τις
ξεχασμένες φωνές των ομηρικών αοιδών, των περιπλανώμενων
τροβαδούρων που εξυμνούσαν τα πάθη του κόσμου, και σε συνδυασμό με ένα σύγχρονο
ποιητικό λόγο δημιουργεί το ραψωδό των εθνικών οδών. Τα λόγια είναι άνεμος, το
ίδιο συμβαίνει νομοτελειακά και με τους ήχους. Ποιά η αξίωση μας λοιπόν για
διάρκεια; Κι αν τα λόγια και οι ήχοι είναι ονόματα, που εδράζεται η σταθερότητά
τους, ποιά η αξία τους; Ίσως στο ότι απότελούν τον μόνο τρόπο έκφρασης αυτού
του αβυσσαλέου ανέκφραστου ,που λέγεται άνθρωπος. Άλλωστε όπως λέει ο
Σαραμάγκου: "Μέσα μας υπάρχει κάτι που δεν έχει όνομα και αυτό το πράγμα
είμαστε εμείς".
Περιεχόμενα δίσκου
Το Ζεϊμπέκικο του Μενούση
Μουσική Γιώργος Δούσος / Στίχοι Χρήστος
Καφτεράνης
