ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Το Ζεϊμπέκικο του Μενούση

Μουσική Γιώργος Δούσος / Στίχοι Χρήστος Καφτεράνης

Τραγουδούν  Λάμπρος Καυκούλας-  Γιάννης Διονυσίου - Μαριάννα Πολυχρονίδη

Στέλλα Γιαλτζή-  Όλγα Ζορμπά-  Χρήστος Κεσικιάδης

Οι εκδόσεις δίσκων Καθρέφτης ήχων Αληθινών, παρουσιάζει το στιχουργό  Χρήστο Καφτεράνη και τον συνθέτη – μουσικό Γιώργο Δούσο σε 11 νέα τραγούδια. Ενας κύκλος τραγουδιών με τίτλο Το Ζεϊμπέκικο του Μενούση

Το Ζεϊμπέκικο του Μενούση, είναι μια μουσική πρόταση από δυο πρωτοεμφανιζόμενους τραγουδοποιούς, που καταφέρνουν να παντρέψουν το διαχρονικό λαϊκό τραγούδι  με την μουσική παράδοση και τον ποιητικό- στιχουργικό λόγο όπως αυτός μας παρουσιάζεται μέσα από τα σύγχρονο ελληνικό τραγούδι των τελευταίων 50 χρόνων. Είναι ευτυχής συγκυρία ότι σε αυτό το κύκλο τραγουδιών (μια φόρμα που τείνει προς εξαφάνιση) εκτός από τους 2 συντελεστές που έχουν τον κύριο λόγο, νέα πρόσωπα (μουσικοί και τραγουδιστές) οι περισσότεροι από τον δημιουργικό κύκλο  της Θεσσαλονίκης, κάνουν την πρώτη τους δυναμική παρουσία  στην επικαιρότητα του τραγουδιού και της δισκογραφίας.

Δείτε στο youtube το video clip

Δυό λόγια για τους συντελεστές του δίσκου:

"Τα ονόματα που έχουμε είναι όνειρα. Αν ονειρεύομαι το όνομά σου ποιόν θα ονειρευτώ;" γράφει ο Ζοζέ  Σαραμάγκου. Αλλά τί είναι τα ονόματα και από τί αποτελούνται και ποιό το υλικό των ονείρων; Αν τα ονόματα είναι ήχοι ο Χρήστος Καφτεράνης γράφει μουσική με τους στίχους του. Αν τα ονόματα είναι φθόγγοι ο Γιώργος Δούσος γράφει ποίηση με τη μουσική του. Μελωδίες αρχέγονες και θεμελιώδεις ανθρωποκεντρικές ιδέες συγχορδίζονται και προσθέτουν μια ακόμα φωνή στην αιώνια ονειρική εποπτεία του κόσμου. Γιατί τί άλλο είμαστε πέρα από ήχοι και ονόματα; Και εκεί που οι φθόγγοι αδυνατούν να μας φανερώσουν μια ενιαία πρωτόγλωσσα, η μουσική το καταφέρνει. Από τη μουσική των σφαιρών, μέχρι τους χτύπους του καρδιακού κυμβάλου, από το μεγάκοσμο ως το μικρόκοσμο η μουσική αποτελεί το συνδετικό κρίκο των κόσμων ,συνδέει το υλικό με το πνευματικό, το κοντινό με το υπερβατικό, το καθημερινό με το αιώνιο. Κοσμογονία ήχων, κοσμογονία λέξεων. Το "Εν αρχή ην ο Λόγος" καθώς εκφέρεται παράγει ήχο, και εδώ η ώσμωση ήχων και φθόγγων γεννά το Ζεϊμπέκικο του Μενούση. Η κοσμογονία δε γνωρίζει νόρμες ,δεν αυτοπεριορίζεται σε καλούπια. Ο Γιώργος Δούσος αντλεί αφειδώς από όλα τα είδη μουσικής, δημοτική, λαϊκή, κλασσική, παραδοσιακή, και παράγει ένα ψηφιδωτό ηχητικών προτάσεων. Ο Χρήστος Καφτεράνης αναβιώνει τις ξεχασμένες φωνές των ομηρικών αοιδών, των περιπλανώμενων τροβαδούρων που εξυμνούσαν τα πάθη του κόσμου, και σε συνδυασμό με ένα σύγχρονο ποιητικό λόγο δημιουργεί το ραψωδό των εθνικών οδών. Τα λόγια είναι άνεμος, το ίδιο συμβαίνει νομοτελειακά και με τους ήχους. Ποιά η αξίωση μας λοιπόν για διάρκεια; Κι αν τα λόγια και οι ήχοι είναι ονόματα, που εδράζεται η σταθερότητά τους, ποιά η αξία τους; Ίσως στο ότι απότελούν τον μόνο τρόπο έκφρασης αυτού του αβυσσαλέου ανέκφραστου ,που λέγεται άνθρωπος. Άλλωστε όπως λέει ο Σαραμάγκου: "Μέσα μας υπάρχει κάτι που δεν έχει όνομα και αυτό το πράγμα είμαστε εμείς".

Περιεχόμενα δίσκου

Το Ζεϊμπέκικο του Μενούση

Μουσική Γιώργος Δούσος / Στίχοι Χρήστος Καφτεράνης

01.Βαρδιάνος  -  Λάμπρος Καυκούλας

02.Ελασσόνα-  Γιάννης Διονυσίου

03.Φροσύνη - Μαριάννα Πολυχρονίδη

04. Το ζεϊμπέκικο του Μενούση - Στέλλα Γιαλτζή

05. Αποτυπώματα της νύχτας -  Όλγα Ζορμπά

06. Χωρισμός τον Σεπτέμβρη -  Χρήστος Κεσικιάδης

07. Υπόσχεση - Γιάννης Διονυσίου

08. Άννα - Όλγα Ζορμπά

09. Νυσταγμένη πίστα -  Λάμπρος Καυκούλας

10. Το γεφύρι της καρδιάς - Στέλλα Γιαλτζή

11. Πυρρίχιος Έρωτας -  Χρήστος Κεσικιάδης

Μέρες Τιμής....Πόντου

Η Δευτέρα του Πάσχα στον Πόντο

 Μέρα τιμής για εκείνους που έφυγαν από τη ζωή.

Τα Λαμπρήμερα συνεχίζονταν στον Πόντο τη δεύτερη και την τρίτη μέρα του Πάσχα, με γλέντι και φαγοπότι.
Στα χωριά του Πόντου, μετά τα οικογενειακά τραπέζια του Πάσχα, στήνονταν χοροί και γλέντια στα αλώνια ή σε ανοιχτούς χώρους και εκεί με τη συνοδεία της λύρας χόρευαν και τραγουδούσαν ομάλ', τρυγόνα, και τίκ' λαγκευτόν.

Τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα οι Πόντιοι συνεχίζοντας τη μακραίωνη παράδοσή τους τιμούσαν τους νεκρούς τους.
Μετά τη θεία λειτουργία, μικροί και μεγάλοι πήγαιναν στα κοιμητήρια πάνω από τα μνήματα για να μεταφέρουν το αναστάσιμο μήνυμα στους δικούς τους ανθρώπους που είχαν φύγει από τη ζωή.
Οι νοικοκυρές έπαιρναν μαζί τους τσουρέκια, κόκκινα αυγά και ποντιακά εδέσματα, κι αφού τελούσαν τρισάγιο, τα πρόσφεραν σε όσους βρίσκονταν εκεί για να συγχωρεθούν οι ψυχές των απόντων.
Η μέρα ήταν ξεχωριστή, μια και όλοι θυμούνταν τους νεκρούς τους και μιλούσαν γι' αυτούς.
 Αν ο νεκρός αγαπούσε το τραγούδι, οι φίλοι τού τραγουδούσαν πάνω από τον τάφο με τη συνοδεία της ποντιακής λύρας.
Για όποιον δεν γνωρίζει τον ποντιακό πολιτισμό το έθιμο μπορεί να ακούγεται μακάβριο, όμως για τους Πόντιους συνδέεται με την Ανάσταση και αποτυπώνει την αίσθηση της διαρκούς παρουσίας κάποιου που αγαπούν ακόμα κι όταν αυτός έχει φύγει.
Για τους ζώντες, και οι μη ζώντες παραμένουν αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής τους.

Τι γιορτάζουμε... την Καθαρά Δευτέρα

Με την Καθαρά Δευτέρα ξεκινά η Σαρακοστή για την Ορθόδοξη εκκλησία, ενώ, ταυτόχρονα τελειώνουν οι Απόκριες.

Η Καθαρά Δευτέρα ονομάστηκε έτσι, γιατί οι Χριστιανοί "καθαρίζονταν" πνευματικά και σωματικά. Είναι μέρα νηστείας, αλλά και μέρα αργίας για τους Χριστιανούς. Η νηστεία διαρκεί για 40 μέρες, όσες ήταν και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο.

Την Καθαρά Δευτέρα συνηθίζεται να τρώγεται λαγάνα (άζυμο ψωμί που παρασκευάζεται μόνο εκείνη τη μέρα), ταραμάς και άλλα νηστίσιμα φαγώσιμα, κυρίως λαχανικά, όπως και φασολάδα χωρίς λάδι. Επίσης, συνηθίζεται το πέταγμα χαρταετού.

Η Καθαρά Δευτέρα εορτάζεται 48 ημέρες πριν την Κυριακή της Ανάστασης του Χριστού, το χριστιανικό Πάσχα.

Από παλιά, η Καθαρά Δευτέρα πέρασε στη συνείδηση του λαού σαν μέρα καθαρμού. Οι βυζαντινοί την Καθαρά Δευτέρα την ονόμαζαν Απόθεση -Απόδοση και τελούσαν δρώμενα. Τραγουδούσαν σχετικά άσματα, από τα οποία έχουν σωθεί μικρά μέρη μέχρι στις μέρες μας. «Ίδε το έαρ το καλόν πάλιν επανατέλλει, φέρον υγείαν και χαρά και την ευημερίαν».

Το πέταγμα του χαρταετού είναι ένα έθιμο μεταγενέστερο. Κούλουμα ονομάζεται η καθαροδευτεριάτικη έξοδος στην εξοχή και το πέταγμα του αετού. Οι χριστιανοί, παρέες παρέες, βγαίνουν στην εξοχή, παίρνοντας μαζί τους νηστίσιμα φαγητά και το ρίχνουν στη διασκέδαση και το χορό. Τα κούλουμα από τόπο σε τόπο γιορτάζονται διαφορετικά, με διάφορες εκδηλώσεις. Παντού, όμως, επικρατεί κέφι, χορός και τραγούδι.

Για την ετυμολογία της λέξης κούλουμα υπάρχουν πολλές εκδοχές. Κατά τον Νικόλαο Πολίτη, πατέρα της ελληνικής λαογραφίας, η λέξη προέρχεται από το λατινικό Cumulus (κούμουλους) που σημαίνει σωρός, αφθονία αλλά και το τέλος. Εκφράζει, δηλαδή, το τέλος, τον επίλογο της Απόκριας. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, προέρχεται από μία άλλη λατινική λέξη, τη λέξη «κόλουμνα», δηλαδή «κολώνα». Κι αυτό, επειδή το πρώτο γλέντι της Καθαράς Δευτέρας στην Αθήνα έγινε στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.

Όποια, όμως, κι αν είναι η ρίζα της λέξης, απ’ όπου κι αν προέρχεται, τα κούλουμα είναι μία καλή ευκαιρία για όλους να διασκεδάσουν κοντά στη φύση...
el.wikipedia.org

Το είδαμε στο: www.defencenet.gr