Ολοκληρώθηκαν την Κυριακή 6 Μάη οι τριήμερες εκδηλώσεις τιμής και μνήμης, αφιερωμένες στη θυσία των 200 Κομμουνιστών εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς- ναζί-, την 1η Μάη 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Οι εκδηλώσεις «άνοιξαν» με την παρουσίαση της έκθεσης έργων ζωγραφικής του Βασίλη Βλασσίδη και ιστορικού λευκώματος για τον ΕΑΜίτη Κομμουνιστή Καλλιτέχνη, την Παρασκευή 4 Μάη στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου. Με την τέχνη του, ο Κομμουνιστής ζωγράφος αποδίδει τον ηρωισμό, την αποφασιστικότητα, την αντοχή των Κομμουνιστών στους τόπους εξορίας, αποτυπώνοντας με μοναδική λεπτομέρεια και ακρίβεια τα συναισθήματα από τα πρόσωπα που απεικονίζονται στα έργα του. Η έκθεση και η παρουσίαση του λευκώματος έγιναν με τη φροντίδα του Κώστα Λυγιαζή. Η έκθεση θα παραμείνει στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου έως τις 13 Μάη.
Η κεντρική εκδήλωση στο Χαϊδάρι πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 5 Μάη στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, δίπλα στο ιστορικό κτίριο του Μπλόκ 15, χώρο κράτησης και τόπο μαρτυρίων χιλιάδων Κομμουνιστών και αγωνιστών από τους Χιτλερικούς. Παρά τη βροχή, ο κόσμος δεν πτοήθηκε και υπήρξε μαζική προσέλευση, με ιδιαίτερη την παρουσία της νεολαίας που παρακολούθησε σε κλίμα συγκίνησης την εκδήλωση.
«Το Δίδαγμα Της Θυσίας Να Γίνει Μάθημα Αντίστασης Και Αγώνα»
Στην κεντρική ομιλία ο Δήμαρχος Χαϊδαρίου Μιχάλης Σελέκος τόνισε:
«Εβδομήντα τέσσερα χρόνια πέρασαν από την αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1944 που σημαδεύτηκε από την ηρωική θυσία των 200 παλληκαριών που το αίμα τους πότισε και γιγάντωσε το δέντρο της λευτεριάς.
Διακόσια ονόματα, 200 ήρωες, 200 κομμουνιστές, παλιοί εξόριστοι της Ακροναυπλίας και της Ανάφης που παραδόθηκαν από την κυβέρνηση του Μεταξά στους κατακτητές, παρ΄ότι είχαν ζητήσει από την πρώτη μέρα κήρυξης του πολέμου να πάνε στην πρώτη γραμμή για να πολεμήσουν τους φασίστες εισβολείς.
Η στάση των κρατούμενων του κολαστηρίου του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου είναι μια λαμπρή σελίδα στην ηρωική πάλη του Λαού μας κατά τη διάρκεια της κατοχής.
Είναι ένα ακόμα δείγμα της δύναμης του Λαού, που κάτω κι από τις πλέον δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, απέδειξε πως ακόμα και στις πιο μαύρες μέρες,
όταν ΘΕΛΕΙ, ΜΠΟΡΕΙ να ανατρέψει τους συσχετισμούς, να αντιμετωπίσει και τον πιο σκληρό εχθρό, να γράψει την δική του ηρωική ιστορία…»
Ενώ, σε άλλο σημείο, είπε: «Η αλήθεια όμως είναι πως κανείς δεν γεννιέται ήρωας, δεν γεννιέται για να σταθεί απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα ή για να υποστεί φρικτά βασανιστήρια. Οι ήρωες διαμορφώνονται, γαλουχούνται μέσα από μικρές και μεγάλες μάχες, μέσα από τη φωτιά της ταξικής πάλης. Όλοι οι ήρωες που σήμερα τιμάμε ήταν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που έβαλαν το «εμείς» πάνω απ’ το «εγώ», που δεν έχασαν την πίστη τους στη δύναμη του Λαού, στο δίκιο της εργατικής τάξης.
Ήταν βέβαιοι ότι η εξέλιξη δεν καθορίζεται από τη θέληση των ισχυρών αλλά από τη δύναμη της πάλης των τάξεων και αυτήν κανείς δεν μπορεί να την καταργήσει.
Πίστευαν με όλη τους την ύπαρξη στην δυνατότητα να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για αυτούς και τα παιδιά τους, σε μια νέα Ελλάδα, τη Σοσιαλιστική Ελλάδα.
Αυτή η ιστορία αποτελεί για εμάς τους νεώτερους μεγάλη κληρονομιά και παρακαταθήκη, τεράστια πηγή έμπνευσης, διδαχής στην πάλη μας, συνεχίζοντας στο δρόμο της τιμής και του καθήκοντος μέχρι τη νίκη…»
Κλείνοντας την ομιλία του, είπε:
«Απαίτηση του Λαού της πόλης μας είναι:
· να απομακρυνθεί το Στρατόπεδο που λειτουργεί σήμερα
· να αποδοθεί στο Λαό και
· να δημιουργηθεί Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης στο Μπλοκ 15.
Να γίνει πράξη η εξαγγελία της Κυβέρνησης για την απόδοσή του στο Δήμο.
Μέχρι να υλοποιηθεί αυτό το αίτημα, ο Δήμος μας προχωράει στην άμεση δημιουργία Μουσείου Εθνικής Αντίστασης στο κτίριο «Ιστορικό» δίπλα στο Παλατάκι, που πιστεύουμε ότι θα είναι έτοιμο το Φθινόπωρο. Κάνουμε έκκληση στους Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, στους απογόνους και τους φίλους να φέρουν ότι υλικό έχουν για να εμπλουτιστεί το Μουσείο.
Φωτογραφίες, γράμματα, αφίσες, σημαίες, ενθύμια και ότι αντικείμενο έχει σχέση με αυτή την ηρωική εποχή θα χρησιμοποιηθεί για να μπορεί η νέα γενιά να γνωρίσει την πραγματική ιστορία του τόπου μας.
Πρέπει ο χώρος να γίνει επισκέψιμος για τα σχολεία, τους Μαζικούς φορείς, τη Νεολαία και το Λαό μας που πρέπει να μαθαίνει, να διδάσκεται, να διαπαιδαγωγείται στα ιδανικά της ειρήνης, της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, της συναδέλφωσης των Λαών, να μάθει να παλεύει για ένα καλύτερο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, φτώχεια και ανέχεια.
Ιδιαίτερα σήμερα, που ο Φασισμός σηκώνει κεφάλι και στην Ελλάδα με την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, αλλά και στην Ευρώπη, σήμερα που οι Ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και οι επεμβάσεις δημιουργούν εκατόμβες νεκρών, καταστρέφουν τις πόλεις, τα χωριά και τις υποδομές πολλών χωρών, αναγκάζοντας χιλιάδες κυνηγημένους και απελπισμένους συνανθρώπους μας να γίνουν πρόσφυγες προσπαθώντας να ξεφύγουν απ΄το θάνατο, σήμερα που η επίθεση εναντίον των λαϊκών δικαιωμάτων γενικεύεται, πρέπει τα διδάγματα τέτοιων θυσιών να γίνονται μάθημα αντίστασης και αγώνα, κυρίως για τις νέες γενιές.
Ένα μάθημα που πρέπει να γίνει πράξη, να πάρει σάρκα και οστά στους αγώνες του σήμερα.
Στο σήμα του Δήμου Χαϊδαρίου απεικονίζονται το Μπλοκ 15 και τα συρματοπλέγματα του Στρατοπέδου.
Όμως πάνω απ’ αυτά ανοίγει ένα λουλούδι, που συμβολίζει την ελπίδα της τελικής νίκης.
Τιμή και Δόξα στους Κομμουνιστές εκτελεσμένους!
Τιμή και Δόξα σε όλους όσους αγωνίστηκαν,
φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, διώχτηκαν, σ΄όσους
είχαν συμβολή στη Λευτεριά της Πατρίδας μας.»
Στη συνέχεια, σύντομο χαιρετισμό απεύθυνε ο Κώστας Κουβαράς εκ μέρους της ΠΕΑΕΑ- ΔΣΕ Χαϊδαρίου, όπως είπε: «Το στρατόπεδο Χαϊδαρίου ως χώρος φυλάκισης και τιμωρίας για όποιον σήκωνε το κεφάλι πρωτολειτούργησε από τη Μεταξική δικτατορία και στη συνέχεια πήραν τη σκυτάλη οι Γερμανοί-Ναζί…» Επεσήμανε μεταξύ άλλων πως, « Πατριώτης είναι εκείνος που υπερασπίζεται και παλεύει για το δίκιο του λαού αταλάντευτα, με συνέπεια, χωρίς να λογαριάζει τη θυσία. Εκείνοι που ύψωναν, πριν την κατοχή, την ελληνική σημαία, αμέσως μετά συνεργάστηκαν με του γερμανούς και στη θέση της έβαλαν τη Γερμανική. Μετά την απελευθέρωση, ύψωσαν την Ελληνική και την Αγγλική, τιμώντας του συμμάχους τους που ξεκλήρισαν την Αθήνα στα γεγονότα του Δεκέμβρη, μετά δίπλα ύψωσαν την Αμερικάνικη και μόλις τελείωσε ο εμφύλιος, τοποθετήθηκαν οι δήμιοι του λαού σε Κυβερνητικούς θώκους, σε θέσεις ευθύνης στο κράτος και το στράτευμα»
Γιατί, συνέχισε, «σήμερα πολλοί σηκώνουν την Ελληνική σημαία και έχουν ακριβώς τους ίδιους σκοπούς με τους πολιτικούς τους προγόνους, και ακόμα παραπέρα η Κυβέρνηση τιμά και σηκώνει ψηλά την αστερόεσσα ορκιζόμενη πίστη στο δόγμα Τρούμαν, διαφημίζει ως εγγυητή ασφάλειας το ΝΑΤΟ, ξεχνά επιδείχτηκα τα γεγονότα στην Κύπρο το 1974, το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999, του δεκάδες πολέμους που διεξάγει μακελεύοντας λαούς ολόκληρους για τα συμφέροντα μιας χούφτας καπιταλιστών…»
Λαμπαδηδρομία Τιμής απ’ το Μπλοκ 15 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής
Την Κυριακή στις 9 το πρωί δόθηκε η έναρξη για τη Λαμπαδηδρομία απ’ το Χαϊδάρι στην Καισαριανή. Αφετηρία ήταν η πύλη του στρατοπέδου Χαϊδαρίου, απ’ όπου την Πρωτομαγιά του 1944, 10 καμιόνια μετέφεραν τους 200 αθάνατου ήρωες στον τόπο της θυσίας. Σήμερα, δεκάδες αθλητές, μαθητές, απλοί κάτοικοι της πόλης τίμησαν τη μνήμη τους και τη θυσία τους κουβαλώντας τη δάδα της «ελπίδας» μέχρι το θυσιαστήριο της Καισαριανής.
Στον αγώνα, συμμετείχαν άνθρωποι όλων των ηλικιών, ανάμεσα τους πολλοί νέοι απ’ όλες τις περιοχές της Αττικής. Κατά τη διαδρομή η δάδα εναλλάσσονταν από αθλητή σε αθλητή, ενώ συνθήματα ακούγονταν από τους αθλητές σε όλη την πορεία, ενώ ο κόσμος ξεσπούσε σε χειροκροτήματα.
Οι εκδηλώσεις συνεχίστηκαν και «έκλεισαν» με μια μεγαλοπρεπή εκδήλωση στην Καισαριανή, έπειτα από την άφιξη των λαμπαδηδρόμων
ΟΜΙΛΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΤΟ «ΜΠΛΟΚ 15» 05/05/2018
«Πρωτομαγιά. Γεια σας όλοι. Πάμε στη μάχη. Κώστας Τσίρκας»
Εβδομήντα τέσσερα χρόνια πέρασαν από την αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του 1944 που σημαδεύτηκε από την ηρωική θυσία των 200 παλληκαριών που το αίμα τους πότισε και γιγάντωσε το δέντρο της λευτεριάς.
Διακόσια ονόματα, 200 ήρωες, 200 κομμουνιστές, παλιοί εξόριστοι της Ακροναυπλίας και της Ανάφης που παραδόθηκαν από την κυβέρνηση του Μεταξά στους κατακτητές, παρ΄ότι είχαν ζητήσει από την πρώτη μέρα κήρυξης του πολέμου να πάνε στην πρώτη γραμμή για να πολεμήσουν τους φασίστες εισβολείς.
Η στάση των κρατούμενων του κολαστηρίου του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου είναι μια λαμπρή σελίδα στην ηρωική πάλη του Λαού μας κατά τη διάρκεια της κατοχής.
Είναι ένα ακόμα δείγμα της δύναμης του Λαού, που κάτω κι από τις πλέον δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, απέδειξε πως ακόμα και στις πιο μαύρες μέρες,
όταν ΘΕΛΕΙ, ΜΠΟΡΕΙ να ανατρέψει τους συσχετισμούς, να αντιμετωπίσει και τον πιο σκληρό εχθρό, να γράψει την δική του ηρωική ιστορία.
- Το Στρατόπεδο είναι σύμβολο αντίστασης , αγώνα και θυσίας. Στους χώρους του βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν, έφυγαν για τους χώρους εκτέλεσης και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ευρώπης χιλιάδες πατριώτες, αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, παιδιά του Λαού μας που αρνήθηκαν να υποκύψουν στον κατακτητή και στους ντόπιους συνεργάτες τους.
- Τα Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου ιδρύθηκε το Σεπτέμβρη του 1943 και ήταν το πιο σκληρό από τα 36 συνολικά που λειτούργησαν στην Ελλάδα.
Ήταν το μεγαλύτερο Στρατόπεδο συγκέντρωσης των Βαλκανίων και ο αριθμός των κρατουμένων που πέρασαν από αυτό το κολαστήρι ήταν πάνω από 20.000.
Οι πρώτοι κρατούμενοι που μεταφέρθηκαν στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου ήταν 600 φυλακισμένοι στις φυλακές της Λάρισας απ΄τους οποίους οι 243 κομμουνιστές Ακροναυπλιώτες, οι 20 Αναφιώτες και 327 ήρωες του Αλβανικού Μετώπου αλλά και όσοι είχαν κατά καιρούς συλληφθεί για την αντιστασιακή τους δράση.
Αργότερα οδηγούνται ολοένα και περισσότεροι κρατούμενοι, συλληφθέντες είτε σε μπλόκα είτε από την Γκεστάπο.
Στο Χαϊδάρι επίσης, μεταφέρθηκαν 530 ανάπηροι αγωνιστές του Αλβανικού Μετώπου που νοσηλεύονταν σε στρατιωτικά νοσοκομεία τα οποία εκκενώθηκαν από τα Τάγματα Ασφαλείας με εντολή της κυβέρνησης Ράλλη.
Ο λόγος ήταν γιατί συνεχίζοντας τον αγώνα και κάτω από τις νέες συνθήκες της κατοχής, οι ανάπηροι έπαιρναν ενεργό μέρος σε όλες τις κινητοποιήσεις του Λαού της Αθήνας. Ξεκινούσαν από τα νοσοκομεία με τις πατερίτσες και τα αναπηρικά καροτσάκια και έμπαιναν επικεφαλής σε κάθε λαϊκή κινητοποίηση
(επέτειος 1821, 28η Οκτώβρη, κατά της επιστράτευσης κλπ) καθώς και σε κάθε αγώνα του Λαού για επιβίωση και Λευτεριά της χώρας μας. Πολλοί είχαν ακόμα ανοιχτές πληγές ή σακατεμένα από κρυοπαγήματα πόδια.
Το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου ήταν στρατηγικής σημασίας για τους «Ες-Ες» οι οποίοι τέθηκαν αμέσως επικεφαλής του. Και αυτό γιατί δεν ήταν απλώς ένας χώρος όπου κρατούνταν, βασανίζονταν και εκτελούνταν τα παιδιά του Λαού.
Οι διαδόσεις σχετικά με τα εγκλήματα και τα βασανιστήρια που γίνονταν στο Χαϊδάρι αποτελούσαν ένα από τα βασικότερα μέσα τρομοκρατίας του λαού στην προσπάθεια καταστολής των εξεγέρσεων και της αντιστασιακής δράσης.
Στόχος των Χιτλερικών ήταν να μετατραπεί το Στρατόπεδο σε ένα είδος «φόβητρο» για το Λαό.
Το πνεύμα στο Στρατόπεδο όμως ήταν θαρραλέο και μαχητικό, συναγωνιζόμενο σε αποφασιστικότητα τους ελεύθερους αγωνιστές της Αντίστασης.
-Οι κρατούμενοι του Χαϊδαρίου κρατώντας αλύγιστη την αγωνιστική τους διάθεση, συνέχιζαν την Αντίσταση κατά του κατακτητή και κάτω από τις αφάνταστα σκληρές συνθήκες του Στρατοπέδου, χωρίς να υποχωρήσουν ή να υποκύψουν στη βία, τραβώντας με το μέτωπο ψηλά στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Ανέτρεπαν έτσι τα σχέδια των κατακτητών, αποτελούσαν υπόδειγμα αγωνιστών, έδιναν θάρρος, κουράγιο και δύναμη στο λαό να συνεχίσει τον σκληρό αγώνα για τη Λευτεριά της Πατρίδας μας.
Ήθελαν το Στρατόπεδο εμπόδιο, φράγμα, χώρο τρομοκρατίας οι Γερμανοί κατακτητές και αυτό γινόταν χαράκωμα, σύμβολο παλληκαριάς, αυτοθυσίας και ελπίδας για την τελική νίκη, για να έρθει ο Λαός στην εξουσία.
Να πως το περιγράφει ο Αλέξανδρος Ζήσης κρατούμενος από το Δεκέμβρη του ΄43 ως τον Μάη του ΄44:
«Τριπλή σειρά από συρματοπλέγματα και ένας ψηλός τοίχος περικλείουν το στοιχειωμένο Χαϊδάρι, το Στρατόπεδο και φυλακές των Ες-Ες, τη Βαστίλλη του 20ου αιώνα. Στρατιώτες με αυτόματα φρουρούν επάνω στα βαριά οπλισμένα μπλοκχάους, απειλώντας με άμεσο θάνατο εκείνον που θα αποτολμούσε κάθε προσέγγιση. Και μόνο ένας δρόμος που βρίσκεται κάτω από τα πυρά κατάλληλα τοποθετημένων μυδραλιοβόλων, καταλήγει στη μοναδική είσοδο του Στρατοπέδου, τη στολισμένη με τον αγκυλωτό σταυρό και τα σήματα των Ες-Ες. Διπλές, βαριές σιδερένιες πόρτες ανοίγουν, για να επιτρέψουν την είσοδο στην κολασμένη πολιτεία».
Και ο Θέμος Κορνάρος συμπληρώνει:
«Η Αθήνα απλώνεται απέραντα μπρός τα μάτια σου και είναι σαν να στράφηκε ξεπίτηδες, ολόσωμη προς το μέρος του Χαϊδαρίου, για να μπορεί ο κατάδικος να ξεχωρίζει κάθε γειτονιά και δρόμο. Πολλοί σου δείχνουνε το σπίτι τους, τα παραθύρια τους. Κι όμως ποτέ δεν βρέθηκαν πιο μακριά απ΄την Αθήνα μας».
Πολλές τραγικές αλλά και ηρωικές στιγμές διαδραματίστηκαν στην περίοδο λειτουργίας του Στρατοπέδου.
Όμως η Πρωτομαγιά του 1944 έμελλε να μείνει στην Ιστορία σαν η κορυφαία, η πιο ηρωική απ΄αυτές.
Το απόγευμα της παραμονής της Πρωτομαγιάς του ΄44 δημοσιοποιήθηκε γερμανική ανακοίνωση, στην οποία αναφερόταν ότι σαν αντίποινα για το θάνατο ενός Γερμανού στρατηγού στους Μολάους Λακωνίας, έπρεπε να εκτελεστούν 200 κομμουνιστές.
Η ανακοίνωση ανέφερε:
«Την 27-4-1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους, κατόπιν μιας εξ΄ενέδρας επιθέσεως, εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανό στρατηγό και τρείς συνοδούς του αξιωματικούς. Πολλοί Γερμανοί στρατιώτες ετραυματίσθησαν.
Ως αντίποινα θα εκτελεσθούν:
1. Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1-5-1944
2. Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάοι προς Σπάρτην, έξωθεν των χωρίων. Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου Έλληνες εθελοντές (δηλαδή συνεργάτες των Γερμανών)εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς.
Ο στρατιωτικός διοικητής Ελλάδος»
Για το ΕΑΜ εκείνη η ανακοίνωση σήμανε συναγερμό με αποτέλεσμα να ξεδιπλωθεί μια τεράστια λαϊκή κινητοποίηση για την αποτροπή της σφαγής.
Οι οργανώσεις του ΕΑΜ και του ΚΚΕ κυκλοφόρησαν αμέσως χιλιάδες τρικ που καλούσαν το λαό να σώσουν τους αγωνιστές ομήρους από την εκτέλεση.
Σε πολλά εργοστάσια και επιχειρήσεις οι εργαζόμενοι κηρυξαν απεργία. Στα υπουργεία και τις τράπεζες έγιναν συγκεντρώσεις και με ψηφίσματα απαιτούσαν την ματαίωση της σφαγής.
Οι φοιτητές και οι μαθητές ξεχύθηκαν στους δρόμους με συνθήματα ενάντια στην τρομοκρατία.
Στις συνοικίες έγιναν λαϊκές συγκεντρώσεις . Οι μανάδες και οι γυναίκες των κρατουμένων, όλος ο λαός απαιτούσε να μην υλοποιηθεί η διαταγή. Όμως η απόφαση των Γερμανών δεν άλλαξε αφού ήθελαν να δοθεί ένα δυνατό, σκληρό μήνυμα σ΄όσους αντιστέκονται στην Γερμανική κατοχή.
Όταν η είδηση έφτασε στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου, οι Ακροναυπλιώτες κομμουνιστές αμέσως κατάλαβαν ότι αυτοί ήταν που θα εκτελεστούν.
Πριν κλείσουν τους θαλάμους έτρεξαν για να τους αποχαιρετήσουν και πολλοί φίλοι και σύντροφοί τους κρατούμενοι σε άλλα μπλοκ και άρχισαν το χορό και το τραγούδι.
«Χορεύουν και τραγουδούν οι μελλοθάνατοι. Πραγματικό σχολείο ηρωισμού και αυταπάρνησης. Απόψε ο θάνατος νικήθηκε και εξευτελίστηκε» έγραψε ο Δημήτρης Παυλάκης. Οι μελλοθάνατοι συνέχεια τραγουδούσαν «40 παλληκάρια», «έχε γεια καημένε κόσμε», αντάρτικα τραγούδια και τον εθνικό μας ύμνο.
Έπειτα άρχισαν να αποχαιρετούν, να δίνουν τις τελευταίες συμβουλές, να τονώνουν ψυχικά τους άλλους και να τους φιλούν. Δημιουργήθηκε μια πολύ ηρωική και συγκινητική ατμόσφαιρα, αντάξια των αγωνιστών που βαδίζουν στη ζωή και στο θάνατο με το κεφάλι ψηλά.
Τα ξημερώματα της Πρωτομαγιάς (ιδιαίτερος συμβολισμός η μέρα της Εργατικής Τάξης) άρχισαν να διαβάζουν τα ονόματα όσων θα πήγαιναν για εκτέλεση.
Όσοι άκουγαν τα ονόματά τους φώναζαν ζωηρά «παρών» αποχαιρετούσαν τους άλλους, ζητωκραύγαζαν για την Ελλάδα και τη Λευτεριά, για το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, το ΚΚΕ και με σταθερό και περήφανο βήμα προχωρούσαν και σχημάτιζαν εικοσάδες μπροστά στο φοβερό Μπλοκ 15, σημείο συγκέντρωσης των μελλοθανάτων.
Όταν ακούστηκε το όνομα Σουκατζίδης Ναπολέων και η βροντερή απάντηση «παρών» όλο το Στρατόπεδο πάγωσε. Έπαιρναν το Ναπολέοντα το διερμηνέα του Στρατοπέδου που βοηθούσε και στήριζε όλους τους κρατούμενους. Και η συγκίνηση έγινε ακόμη πιο μεγάλη όταν παρέδωσε τη σφυρίχτρα και τα χαρτιά στο δεύτερο διερμηνέα Θανάση Μερεμέτη και του είπε: «Θανάση μη ξεχνάς ποτέ πως είσαι Έλληνας κρατούμενος και εξυπηρετείς Έλληνες πατριώτες. Να είσαι πάντα καλός μαζί τους. Σας αποχαιρετώ όλους».
Ο διοικητής Φίσερ πρότεινε στο Ναπολέοντα να τον εξαιρέσει. Ο Ναπολέων τον ρώτησε αν μετά την αφαίρεση του ονόματός του η λίστα θα συμπληρωνόταν από άλλον κρατούμενο. Μετά την καταφατική απάντηση του Φίσερ, ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να εξαιρεθεί και να μπει άλλος αγωνιστής στη θέση του, προτιμώντας τον παλληκαρίσιο θάνατο παρά την ταπεινωτική συναλλαγή.
-Στο δρόμο για το Σκοπευτήρι της Καισαριανής, το πρωί της Πρωτομαγιάς, τα κομιόνια με τους μελλοθάνατους πέρασαν από την σημερινή οδό Αγωνιστών Στρατοπέδου και μετά κατέβηκαν την Ιερά Οδό.
Στοιβαγμένοι μέσα στα καμιόνια, τραγούδαγαν, πήγαιναν στον τόπο της εκτέλεσης με το κεφάλι ψηλά.
Δεν λύγισαν
Δεν λιγοψύχησαν
Δεν παρακάλεσαν
Στη διαδρομή πέταξαν πολλά σημειώματα που έγραψαν πάνω σε χαρτάκια ή κομμάτια από ύφασμα, πολλά απ΄αυτά με το αίμα τους.
«Πεθαίνουμε για τη Λευτεριά και τη Λαοκρατία!» φώναζαν σε όλη τη διαδρομή.
-«Δεν σας ξέχασα ποτέ. Για εσάς και τον Ελληνικό Λαό έδωσα και τη ζωή μου. Σήμερα 1η Μάη 1944 σας φιλώ για τελευταία φορά. Αποστόλης Βαγενάς»
Στις 10 το πρωί τους πήγανε στην Καισαριανή, στις 12 το μεσημέρι τελείωσαν όλα.
Κατά εικοσάδες έβγαιναν και στήνονταν στον τοίχο.
Αντίκρυ στον τοίχο, πάνω σε σιδερένια τρίποδα, στις γωνιές, ήταν τα πολυβόλα και τα πυρά τους τα ΄ριχναν διασταυρωμένα.
Ο κόσμος γύρω στα λοφάκια και τις ταράτσες στέκεται βουβός. Ακούγεται η ομοβροντία και η ριπή της κάθε ομάδας.
Τότε ο κόσμος όλος μαζί άρχισε να κλαίει. Έκλαιγαν και οι γέροι, οι γυναίκες και τα παιδιά. Έλεγαν: «ΚΑΤΑΡΑ-ΑΝΑΘΕΜΑ».
Η διαταγή των Γερμανών ήταν να φορτώνουν τα πτώματα στα καμιόνια οι επόμενοι 20 που περίμεναν την εκτέλεσή τους.
Συγκλονιστικές στιγμές…
Σιμώνουν στα πεσμένα κορμιά που σπαρταρούνε…. Γονατίζουν….
Στοργικά παίρνουν το κεφάλι τους στα δικά τους χέρια, το προσκυνούν, το χαϊδεύουν μ΄όλο το σεβασμό και την αγάπη.
Από το 1936 που φυλακίστηκαν μαζί στην Ακροναυπλία μέχρι και την ώρα της εκτέλεσης, αυτά τα 8 χρόνια της κατοχής, μέσα σε τόσο πόνο, τόσες στερήσεις, μοιράστηκαν την αγωνία τους για το αύριο, έπαιρνε δύναμη ο ένας απ΄τον άλλον, θέριευε η συλλογική θέληση για αγώνα και λευτεριά.
Όταν τέλειωσαν οι εκτελέσεις ο κόσμος πήρε ξοπίσω τα καμιόνια, που έφευγαν με τα νεκρά κορμιά. Οι άνδρες έβγαζαν στο πέρασμά τους τα καπέλα, οι γυναίκες έτρεχαν και κουβαλούσαν λουλούδια.
Την ίδια μέρα όλοι οι γύρω συνοικισμοί κήρυξαν Γενική Απεργία. Τη νύχτα γενική κινητοποίηση του πληθυσμού. Φωνάξανε περισσότερο παρά ποτέ, ηρωικά και ασταμάτητα τα χωνιά.
Όπου είχε στάξει το αίμα των ηρώων και το ντουβάρι της εκτέλεσης, σκεπάστηκαν όλα με στεφάνια και λουλούδια. Αυτό ήταν των ζωντανών προς τους νεκρούς αγωνιστές, το μνημόσυνο.
Τις επόμενες μέρες στις 2, 3, 4, 7, 10 και 12 Μάη γίνονταν συνέχεια εκτελέσεις κρατουμένων του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου. Στις 12 Μάη, ανάμεσα στους 120 εκτελεσμένους, οι 92 ήταν ανάπηροι του Ελληνοϊταλικού Πολέμου.
Όμως τίποτα δεν μπόρεσε να κάμψει το φρόνημα και την αγωνιστική διάθεση του Λαού μας.
Μετά από λίγους μήνες, τον Οκτώβρη του ΄44 οι Γερμανοί κατακτητές έφυγαν ηττημένοι από τη χώρα μας και στις 9 Μάη του 1945 η κόκκινη σημαία κυμάτιζε πάνω στο Ράιχσταντ δηλώνοντας έτσι τη νίκη του σοσιαλισμού απέναντι στον φασισμό-ναζισμό, την πιο αποτρόπαια μορφή του Καπιταλισμού.
Σημαντική επίσης ήταν και η ηρωική συμβολή των Αντάρτικων-Παρτιζάνικων Οργανώσεων των κατεχόμενων χωρών.
Η Ιστορία του Χαϊδαρίου είναι άμεσα συνδεδεμένη με το Στρατόπεδο, το Μπλοκ 15 αλλά και με την εκτέλεση του Νίκου Πλουμπίδη στις 14 Αυγούστου 1954, δίπλα από μια ρεματιά στο Δαφνί.
Ο Νίκος Πλουμπίδης καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε από τα βόλια του Μετεμφυλιακού καθεστώτος, με ψηλά το κεφάλι, αρνούμενος να του δέσουν τα μάτια, ζητωκραυγάζοντας υπέρ του ΚΚΕ.
Θάφτηκε ακριβώς έξω από το Στρατόπεδο στο μικρό Νεκροταφείο που υπήρχε στον περίβολο της εκκλησίας του Αη Γιώργη.
Πολλοί μπορεί να πιστεύουν ότι ήρωες σαν όλους αυτούς που πέρασαν από το Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, δεν μπορούν να ξανά υπάρξουν. Άλλοι τους παρουσιάζουν σαν κάτι το εξωπραγματικό , σαν υπερανθρώπους.
Η αλήθεια όμως είναι πως κανείς δεν γεννιέται ήρωας, δεν γεννιέται για να σταθεί απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα ή για να υποστεί φρικτά βασανιστήρια. Οι ήρωες διαμορφώνονται, γαλουχούνται μέσα από μικρές και μεγάλες μάχες, μέσα από τη φωτιά της ταξικής πάλης. Όλοι οι ήρωες που σήμερα τιμάμε ήταν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που έβαλαν το «εμείς» πάνω απ΄το «εγώ», που δεν έχασαν την πίστη τους στη δύναμη του Λαού, στο δίκιο της εργατικής τάξης.
Ήταν βέβαιοι ότι η εξέλιξη δεν καθορίζεται από τη θέληση των ισχυρών αλλά από τη δύναμη της πάλης των τάξεων και αυτήν κανείς δεν μπορεί να την καταργήσει.
Πίστευαν με όλη τους την ύπαρξη στην δυνατότητα να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για αυτούς και τα παιδιά τους, σε μια νέα Ελλάδα, τη Σοσιαλιστική Ελλάδα.
Αυτή η ιστορία αποτελεί για εμάς τους νεώτερους μεγάλη κληρονομιά και παρακαταθήκη, τεράστια πηγή έμπνευσης, διδαχής στην πάλη μας, συνεχίζοντας στο δρόμο της τιμής και του καθήκοντος μέχρι τη νίκη.
Αγαπητοί φίλοι,
Απαίτηση του Λαού της πόλης μας είναι
· να απομακρυνθεί το Στρατόπεδο που λειτουργεί σήμερα
· να αποδοθεί στο Λαό και
· να δημιουργηθεί Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης στο Μπλοκ 15.
Να γίνει πράξη η εξαγγελία της Κυβέρνησης για την απόδοσή του στο Δήμο.
Μέχρι να υλοποιηθεί αυτό το αίτημα, ο Δήμος μας προχωράει στην άμεση δημιουργία Μουσείου Εθνικής Αντίστασης στο κτίριο «Ιστορικό» δίπλα στο Παλατάκι, που πιστεύουμε ότι θα είναι έτοιμο το Φθινόπωρο. Κάνουμε έκκληση στους Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, στους απογόνους και τους φίλους να φέρουν ότι υλικό έχουν για να εμπλουτιστεί το Μουσείο.
Φωτογραφίες, γράμματα, αφίσες, σημαίες, ενθύμια και ότι αντικείμενο έχει σχέση με αυτή την ηρωική εποχή θα χρησιμοποιηθεί για να μπορεί η νέα γενιά να γνωρίσει την πραγματική ιστορία του τόπου μας.
Πρέπει ο χώρος να γίνει επισκέψιμος για τα σχολεία, τους Μαζικούς φορείς, τη Νεολαία και το Λαό μας που πρέπει να μαθαίνει, να διδάσκεται, να διαπαιδαγωγείται στα ιδανικά της ειρήνης, της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, της συναδέλφωσης των Λαών, να μάθει να παλεύει για ένα καλύτερο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, φτώχεια και ανέχεια.
Ιδιαίτερα σήμερα, που ο Φασισμός σηκώνει κεφάλι και στην Ελλάδα με την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, αλλά και στην Ευρώπη, σήμερα που οι Ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και οι επεμβάσεις δημιουργούν εκατόμβες νεκρών, καταστρέφουν τις πόλεις, τα χωριά και τις υποδομές πολλών χωρών, αναγκάζοντας χιλιάδες κυνηγημένους και απελπισμένους συνανθρώπους μας να γίνουν πρόσφυγες προσπαθώντας να ξεφύγουν απ΄το θάνατο, σήμερα που η επίθεση εναντίον των λαϊκών δικαιωμάτων γενικεύεται, πρέπει τα διδάγματα τέτοιων θυσιών να γίνονται μάθημα αντίστασης και αγώνα, κυρίως για τις νέες γενιές.
Ένα μάθημα που πρέπει να γίνει πράξη, να πάρει σάρκα και οστά στους αγώνες του σήμερα.
Στο σήμα του Δήμου Χαϊδαρίου απεικονίζονται το Μπλοκ 15 και τα συρματοπλέγματα του Στρατοπέδου.
Όμως πάνω απ΄αυτά ανοίγει ένα λουλούδι, που συμβολίζει την ελπίδα της τελικής νίκης.
Τιμή και Δόξα στους Κομμουνιστές εκτελεσμένους
Τιμή και Δόξα σε όλους όσους αγωνίστηκαν,
φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, διώχτηκαν, σ΄όσους
είχαν συμβολή στη Λευτεριά της Πατρίδας μας.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου