• Ο καθηγητής κ. Αλιβιζάτος και κορυφαίοι συνταγματολόγοι εγείρουν ουσιαστικές ενστάσεις για τη νομιμότητα της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος.
• Έγκριση του δημοψηφίσματος με τις ψήφους της Χρυσής Αυγής.
• Το δημοψήφισμα είχε αποφασιστεί από τον Απρίλιο και όχι το βράδυ της Παρασκευής 26 Ιουνίου.
• “Ναι” σημαίνει ναι στο ευρώ,
“Όχι” σημαίνει όχι στο ευρώ και επιστροφή στη δραχμή,
Η ΑΠΟΧΗ ΑΚΥΡΩΝΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ.
ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΟ βράδυ της Παρασκευής κορυφαίοι συνταγματολόγοι εγείρουν ουσιαστικές ενστάσεις για τη νομιμότητα της διεξαγωγής του αιφνιδιαστικού δημοψηφίσματος.
Και δεν στέκονται μόνο στο γεγονός ότι το Σύνταγμα εξαιρεί τα δημοσιονομικά θέματα από τη διενέργεια δημοψηφίσματος (και η υπό κρίση πρόταση των εταίρων είναι τέτοια), αλλά και στο ότι το ερώτημα “Ναι ή Όχι στις προτάσεις των θεσμών” είναι άκυρο, επειδή η πρόταση των εταίρων, η οποία δεν ήταν επίσημη, έχει πλέον αποσυρθεί.
Επομένως το δημοψήφισμα θα γίνει επί ενός θέματος που δεν υπάρχει πια (non paper).
Το άρθρο 44 παρ. 2 του Συντάγματος που αναφέρεται στην προκήρυξη δημοψηφίσματος ορίζει ότι:
«O Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά…
Όλοι αντιλαμβάνονται ότι το ζήτημα που τίθεται στην κρίση του ελληνικού λαού είναι καθαρά δημοσιονομικό. Δημοσιονομικά είναι όλα όσα σχετίζονται «με την εξεύρεση αλλά και διαχείριση των αναγκαίων στο κράτος οικονομικών μέσων αφενός και αφετέρου με τη διάθεση αυτών προκειμένου να ικανοποιηθούν οι εξ αυτών σκοποί του».Ένα δημοψήφισμα «πραξικοπηματικό»
Τα ξημερώματα της Κυριακής ολοκληρώθηκε η διαδικασία της ψηφοφορίας στη Βουλή. Με 178 «Ναι» υπερψηφίστηκε η πρόταση του υπουργικού συμβουλίου για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στις 5 Ιουλίου.
Τα «Όχι» ανήλθαν σε 120. Υπέρ της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος ψήφισαν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή.
Εάν υπήρχε κοινοβουλευτική απαρτία (300 βουλευτές), σύμφωνα με το Σύνταγμα θα χρειάζονταν τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, δηλαδή 180 ψήφοι, που δεν υπήρχαν.
Πολύ βολικά, λοιπόν, έλειπαν δύο βουλευτές και έτσι ο απαιτούμενος αριθμός μειώθηκε στους 178, όσοι δηλαδή και οι βουλευτές των τριών πιο πάνω κομμάτων που ψήφισαν «Ναι».
Αυτό δείχνει ότι το αποτέλεσμα είχε προαποφασιστεί. (Όπως απεκαλύφθη σχεδιαζόταν από τον Απρίλιο, παρά τις επανειλημμένες διαψεύσεις του πρωθυπουργού).
Επομένως, η απόφαση για την τέλεση του δημοψηφίσματος δεν ελήφθη την Παρασκευή το βράδυ, αλλά πολύ πριν και αφού έγιναν πρώτα οι απαραίτητες διεργασίες και συμφωνίες.
Αν έχουμε δίκιο ή όχι θα φανεί και από το κατά πόσο θα γίνει τελικά το δημοψήφισμα μέσα σε μια εβδομάδα, από τη στιγμή που χρειάζεται ένα μήνας για να είναι έτοιμος ο εκλογικός μηχανισμός.
Διότι πρέπει να τυπωθούν τα ψηφοδέλτια με το ερώτημα του δημοψηφίσματος και να έχουν φτάσει από το υπουργείο Εσωτερικών σε όλες τις περιφέρειες τις επόμενες 48 ώρες, ενώ παράλληλα θα πρέπει να αποσταλούν και οι εκλογικοί κατάλογοι που συνήθως χρειάζονται 10-15 ημέρες προ μιας εθνικής εκλογικής διαδικασίας.
Πληροφορίες υπαλλήλων του υπουργείου εσωτερικών αναφέρουν ότι είχε αγοραστεί χαρτί για την εκτύπωση των ψηφοδελτίων πολύ καιρό πριν και ότι οι εκλογικοί κατάλογοι ετοιμάστηκαν τουλάχιστον πριν από δύο εβδομάδες.
Παράλληλα, θα πρέπει να αποσταλούν προσκλήσεις σε δικαστικούς αντιπροσώπους και εφορευτικές επιτροπές με το δικαίωμα της άρνησης για την αντικατάστασή τους, ενώ από το Σύνταγμα σαφώς υπονοείται ότι χρειάζεται να υπάρξει αναγκαίος χρόνος για την πλήρη ενημέρωση των πολιτών επί του διακυβεύματος του δημοψηφίσματος, εξ ου και ορίζεται ως μέγιστος χρόνος ένας μήνας από την προκήρυξή του.
Το σχετικό Π.Δ. (26/2012) που ρυθμίζει τις λεπτομέρειες της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος παραπέμπει στον νόμο των εθνικών εκλογών, ο οποίος έχει δεσμευτικές προθεσμίες που υπερβαίνουν κατά πολύ τη μια εβδομάδα.
Υπάρχει, τέλος, και το θέμα της ενημέρωσης των εκλογικών καταλόγων, καθώς το Σάββατο αποφασίστηκε να ενταχθούν στους εκλογικούς καταλόγους και οι 18άρηδες που είναι περίπου 100.000 και είχαν εξαιρεθεί τον προηγούμενο Ιανουάριο.
Με το πιστόλι στον κρόταφο
Η σπουδή της κυβέρνησης για την τέλεση του δημοψηφίσματος αφαιρεί επίσης από το δημοψήφισμα κάθε σοβαρότητα και το κάνει «πραξικοπηματικό». Διότι παντού στον κόσμο, όπου έγιναν ή πρόκειται να γίνουν δημοψηφίσματα, αυτά οργανώνονται πολλούς μήνες ή ακόμα και χρόνια πριν, ώστε να δοθεί στον κάθε πολίτη η δυνατότητα να ερευνήσει με άνεση το θέμα, να ακούσει γνώμες και απόψεις και να ενημερωθεί πλήρως, σταθμίζοντας τα πράγματα με σύνεση και ψυχραιμία, δίχως τη συναισθηματική και ψευτο-πατριωτικού χαρακτήρα φόρτιση που αναπόφευκτα υπάρχει τις πρώτες ώρες όταν τίθεται ένα «εθνικό θέμα».
Δεν αποφασίζει κάποιος για το μέλλον της χώρας, το δικό του και των παιδιών του με το πιστόλι στον κρόταφο.
Για παράδειγμα, το δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ανακοινώθηκε το Μάιο του 2015 για να διεξαχθεί μέσα στο 2016.
Δημοψήφισμα μέσα σε μια εβδομάδα δεν έχει γίνει πουθενά!
Επίσης πουθενά στον κόσμο δεν έχει τεθεί στην κρίση του εκλογικού σώματος ένα έγγραφο που περιέχει μια συμφωνία οικονομικής φύσης, η οποία βρισκόταν υπό διαπραγμάτευση και πλέον έχει αποσυρθεί.
«Το δημοψήφισμα θα είναι άκυρο μετά τη λήξη του τρέχοντος ελληνικού προγράμματος την Τρίτη», δήλωσε πριν λίγο στο BBC η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ.
Η κ. Λαγκάρντ πρόσθεσε ότι ο ελληνικός λαός θα ψηφίσει πάνω σε προτάσεις που δεν θα είναι πλέον σε ισχύ.
Ωστόσο, επεσήμανε ότι αν υπήρχε μια ηχηρή ψήφος υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη και της αποκατάστασης της ελληνικής οικονομίας, τότε οι πιστωτές της Ελλάδας θα ήταν πρόθυμοι να προσπαθήσουν.
Η Κριστίν Λαγκάρντ κατέληξε λέγοντας ότι υπάρχει ακόμη χρόνος για την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει γνώμη και να δεχτεί τις προτάσεις της ευρωζώνης.
Η ουσία του δημοψηφίσματος
Ας έρθουμε τώρα στην ουσία του ζητήματος.
Κατ’ αρχήν, ο πρωθυπουργός στην σχετική ομιλία του πριν την ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο, ομολόγησε ότι η κυβέρνησή του απέτυχε στις διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους.
Την αποτυχία αυτή τώρα την μετακυλύει στις πλάτες του ελληνικού λαού με το πλαστό ερώτημα “Ναι ή Όχι στις προτάσεις των θεσμών”, οι οποίες όπως είπαμε έχουν πλέον αποσυρθεί.
Ο πραγματικός στόχος του δημοψηφίσματος είναι η παραμονή του κυβερνώντος κόμματος στην εξουσία.
Αν γίνονταν τώρα εκλογές, είναι αμφίβολο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συγκέντρωνε τα ποσοστά που συγκέντρωσε στις εθνικές εκλογές πριν πέντε μήνες, ύστερα από τα υφεσιακά και φορομπηχτικά μέτρα ύψους 7,5-8 δισ. ευρώ (αύξηση του ΦΠΑ, περικοπές συντάξεων, έκτακτη φορολογία κτλ.) που υποσχέθηκε στους δανειστές ότι θα πάρει, προκειμένου να τους πείσει να υπογράψουν την περίφημη συμφωνία.
Οι δανειστές απέρριψαν την πρόταση Τσίπρα –κυρίως επειδή έκριναν τις προτάσεις της ελληνικής πλευράς ανεφάρμοστες– και αντιπρότειναν παράταση του τρέχοντος προγράμματος κατά πέντε μήνες, μέχρι τον ερχόμενο Νοέμβριο, με παράλληλη εκταμίευση ποσού 15,5 δισ. ευρώ τμηματικά σε τέσσερις δόσεις, και ανάλογα με το κατά πόσο η κυβέρνηση θα υλοποιούσε τις δεσμεύσεις της.
Δηλαδή η κυβέρνηση θα υφίστατο έλεγχο κάθε μήνα σχετικά με το κατά πόσο υλοποιήθηκαν οι προαπαιτούμενες δράσεις, πριν της καταβληθεί η επόμενη δόση.
Αυτή την πρόταση την απέρριψε η ελληνική πλευρά και κατέφυγε στο δημοψήφισμα, ερχόμενη έτσι σε ρήξη με τους θεσμούς.
Παράλληλα, και ενώ τους καθύβριζε καθημερινά, συνέχισε να ζητά από τους πιστωτές χρήματα για τις ανάγκες της χώρας.
Και όταν αυτοί αρνήθηκαν, έκανε την άρνησή τους σημαία σε επίπεδο εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα!
Όμως ας είμαστε λογικοί.
Θα δίνατε ποτέ εσείς χρήματα αβλεπί σε κάποιον που ξέρετε –πέρα από όσα θα σας υποσχόταν και θα σας έταζε– ότι είναι τζογαδόρος και χαρτοπαίκτης;
Εδώ και δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν χάσει την «έξωθεν καλή μαρτυρία».
Όσα χρήματα έχει δώσει εδώ η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ελλάδα εδώ και τριάντα χρόνια, άλλα μέσω προγραμμάτων και άλλα απευθείας, δεν πήγαν στις υποδομές, στην ανάπτυξη, στη μόρφωση και στην παραγωγική ανασυγκρότηση, αλλά –όσα δεν ληστεύθηκαν– αλώθηκαν στην πολυτελή διαβίωση και στην αγορά ακριβών κατοικιών, αυτοκινήτων και σκαφών – για να σταθούμε στα πιο κόσμια.
Αν πας σε μια τράπεζα και ζητήσεις δάνειο, το πιστωτικό ίδρυμα θα εξετάσει κατά πόσον πληρείς τα εχέγγυα για να το λάβεις, θα σου ζητήσει κάποια υποθήκη κτλ.
Ποιος δίνει σήμερα χρήματα εν λευκώ; Εκτός κι αν θέλει να τα χάσει.
Επομένως, αν γίνει τελικά το δημοψήφισμα, τι καλείται να ψηφίσει ο ελληνικός λαός;
Το ερώτημα “Ναι ή Όχι στις προτάσεις των θεσμών”, μεταφράζεται σε “Ναι ή Όχι στην παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ”.
Όμως στην ουσία καλείται να αποφασίσει για το αν θα παραμείνει αυτή η κυβέρνηση στην εξουσία ή αν θα πρέπει να φύγει, προκειμένου να μην καταστρέψει περισσότερο την ήδη κατεστραμμένη χώρα.
Μια παράλογη λογική
Ας δούμε όμως την επόμενη μέρα. Τι υποστηρίζει ο κ. Τσίπρας;
Πως αν οι Έλληνες ψηφίσουν «Όχι», όπως ζητά, την επόμενη μέρα θα πάει στο εξωτερικό με ενισχυμένη την διαπραγματευτική θέση της χώρας.
Και μόλις τον δουν οι υπόλοιπες 18 χώρες της ευρωζώνης, οι κυβερνήσεις τους, τα κοινοβούλια και οι λαοί τους, θα πέσουν όλοι στα πόδια του και εν χορώ θα ανακράξουν: «Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα του λαού σου! Σε προσκυνούμε! Αναγνωρίζουμε το λάθος μας! Πάρε από τα ταμεία μας όσα χρήματα θέλεις και κάνε τα ό,τι θέλεις!»
Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά;
Μήπως ο πραγματικός στόχος του δημοψηφίσματος είναι η παραμονή των κυβερνώντων στις καρέκλες τους; Πηγή: Supplied
Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε και την κουτοπονηριά που υπάρχει στη διατύπωση του εικονικού ερωτήματος “Ναι ή Όχι στις προτάσεις των θεσμών”.
Η επιλογή του «Όχι» δεν είναι τυχαία για το ποθούμενο από την κυβέρνηση εκλογικό αποτέλεσμα.
Το «Όχι» είναι τρόπον τινά μέσα στο DNA του νεοέλληνα.
Το «Όχι» αντικατοπτρίζει την άρνηση της Ελλάδας να επιτρέψει την εγκατάσταση Ιταλικών δυνάμεων στα εδάφη της το 1940-41, την αντίσταση στις δυνάμεις του άξονα και του φασισμού, την Επανάσταση του 1821 και γενικά κάθε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα που έδωσαν χύνοντας ποταμούς αίματος οι πρόγονοί μας.
Έτσι και σήμερα, όλα γίνονται για την σωτηρία της Πατρίδας, δηλαδή για την καρέκλα που κατέχουμε και δεν θέλουμε να τη χάσουμε.
Από την άλλη πλευρά, όπως διατυπώνεται το ερώτημα “Ναι ή Όχι στις προτάσεις των θεσμών” υποκρύπτει και μια δόλια απειλή: αν ψηφίσετε «Ναι», τότε θα σας φέρω το νέο μνημόνιο που προτείνουν οι δανειστές για να μάθετε.
Αυτό θέλετε, λοιπόν;
Φυσικά τα ερωτήματα αυτά είναι ρητορικά.
Ούτε οι θεσμοί πρόκειται να δεχτούν τον κ. Τσίπρα ξανά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ούτε ο ίδιος θα πάει, αφού έχει έρθει σε ρήξη μαζί τους.
Επομένως, το διακύβευμα του δημοψηφίσματος είναι είτε η πτώση της κυβέρνησης και η παραμονή στο ευρώ είτε η παραμονή της στην εξουσία και η επιστροφή της χώρας στη δραχμή.
Το τελευταίο θα είχε νόημα αν η χώρα μπορούσε να παράγει χρήμα για να καλύψει έστω τις στοιχειώδεις ανάγκες της.
Όμως ο παραγωγικός ιστός της χώρας έχει καταστραφεί ολοσχερώς μετά από την αδράνεια τόσων ετών, και είναι είναι δύσκολο να ανασυγκροτηθεί, καθώς τα βιομηχανικά κράτη της Δύσης βρίσκονται έτη φωτός μακριά για να τα προλάβουμε.
Όπως ξέρουμε και το ζούμε όλοι, η χώρα για να επιβιώσει είναι αναγκασμένη να δανείζεται.
Αποχή: η τρίτη επιλογή
Σε ένα κόσμο απατεώνων είναι δύσκολο να είσαι τίμιος και σωστός.
Η αντιπολίτευση, που κι αυτή νοιάζεται για τις καρέκλες της, θα μας προτρέψει να ψηφίσουμε «Ναι», δηλαδή ένα νέο μνημόνιο (διότι δεν μπορείς να δανείζεσαι πλέον χρήματα χωρίς μνημόνιο), ενώ η κυβέρνηση με δάκρυα στα μάτια απευθύνεται στο θυμικό μας και μας προτρέπει να ψηφίσουμε «Όχι», δηλαδή να τεθούμε εκτός Ευρώπης.
Εμείς όμως μπορούμε να μην επιλέξουμε ούτε την καρμανιόλα ούτε τη λαιμητόμο.
Το Σύνταγμα προβλέπει ότι για να είναι έγκυρο το δημοψήφισμα, θα πρέπει να λάβει μέρος στην ψηφοφορία τουλάχιστον το 40% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους.
Αυτό σημαίνει ότι στις κάλπες θα πρέπει να προσέλθουν τουλάχιστον 4 εκατομμύρια ψηφοφόροι (στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν 6,3 εκατ. πολίτες από τους περίπου 10 εκατ. εγγεγραμμένους).
Αν λοιπόν θέλουμε να απονομιμοποιήσουμε το εικονικό και πραξικοπηματικό δημοψήφισμα πρέπει να απέχουμε της διαδικασίας.
Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής δεν υπερέβησαν τα 3 εκατομμύρια στις τελευταίες εκλογές και είναι σχεδόν δεδομένο ότι δεν θα ψηφίσουν όλοι «Όχι» στην επικείμενη διαδικασία.
Αυτή η αποχή δεν είναι ίδια με την αποχή στις εθνικές εκλογές, που είναι αποτέλεσμα οκνηρίας ή αδιαφορίας, αλλά μια συνειδητή στάση, εθνικά επωφελής, η οποία επιπλέον είναι και συνταγματική.
Διότι απαιτώντας ο νομοθέτης να λάβουν μέρος στην ψηφοφορία τουλάχιστον το 40% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους για να είναι έγκυρο το δημοψήφισμα, είχε ακριβώς αυτή τη διέξοδο κατά νου, στην περίπτωση που και το «Ναι» και το «Όχι» είναι και τα δύο βλαπτικά και επιζήμια για το λαό και τα εθνικά συμφέροντα.
Σε αυτή την περίπτωση η αποχή, που αν είναι καθολική θα ακυρώσει το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα, μοιάζει με εθνικό καθήκον.
Το είδαμε:youmagazine.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου