Ρίκη Ματαλλιωτάκη - "Αχ! πως της αρέσει να μιλά..." από τις Εκδόσεις Δωρικός

...Μηδενίστηκε στην στιγμή μια αστρονομική απόσταση μεταξύ ενεστώτων και παρελθόντος χρόνου της κι αναπάντεχα εντελώς μεταμορφώθηκε σε ένα
σημερινό, παλαιολιθικό άνθρωπο...
Οι ψυχές που έφυγαν ήταν οι μύστες που μύησαν και την ίδια στο αέναο μυστήριο του φωτός. Που της δίδαξαν πως οι ζωές είναι απλώς άνθρακες που η μετάβαση τους από το « από εδώ» προς τα «εκεί» είναι απλώς η αφετηρία για την μετατροπή τους σε ευγενή μέταλλα!
Κι έπαψε πια να πονά, δηλαδή έπαψε σχεδόν να πονά.
Και κάθε πρωί που ξυπνούσε κι είχε προηγηθεί όνειρο, μια γλυκύτητα και μια ηρεμία στάλαζε σαν ενδοφλέβια ένεση στο αίμα της καθώς συγκέντρωνε σταγόνα- σταγόνα το είναι των αγαπημένων της μέσα από το όνειρο της προηγούμενης νύχτας.
Έδωσε μάλιστα κάποτε και στην κραυγή της οδύνης της άλλο όνομα. Οδύνη ασφαλώς, ναι, μα εν τούτοις οδύνη διαφορετική από την προηγούμενη, ζωοφόρο σαν την οδύνη της γέννας!
Πόσες αλήθειες μυστηριακές άραγε θα αποκαλύψει ακόμα μπροστά της ο θάνατος; αναρωτιόταν...