Όλα τα μυθιστορήματα δεν έχουν πάντα αίσιο τέλος... και τα δικά μου είναι από αυτα.. σάματις ομως έχει πάντα η ζωή μας αίσιο τέλος;
...«Μαρίνα, δεν αποποιούνται εύκολα τόση περιουσία» ακάθεκτη η Δέσποινα εξακολουθούσε τη προσπάθεια να την λογικέψει. «Στο κάτω –κάτω επιθυμία του μακαρίτη ήτανε, σκέψου καλά λοιπόν πριν αποφασίσεις οτιδήποτε. Υποσχέσου μου έστω ότι θα το σκεφτείς, εντάξει,»
«Εντάξει, εντάξει, θα το σκεφτώ» αποκρίθηκε περισσότερο για να την ξεφορτωθεί η Μαρίνα, ήξερε όμως καλά πως όποια απόφαση κι αν έπαιρνε τελικά, ετούτη η ιστορία πάλι μισερή θα παρέμενε.
Τα κύματα της ζωής χτύπησαν εξίσου σκληρά και τους δυο πρωταγωνιστές της και δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτεί, ούτε καν μεταθανάτια επιδιόρθωση.
Το τέλος ήταν εξίσου άδοξο και γι΄ αυτόν που πέθανε κυριολεκτικά όσο και γι’ αυτόν που πέθανε μεταφορικά
Ο Δημήτρης, ούτε μόνος του ούτε μαζί της, δεν πραγματοποίησε ποτέ το περίφημο ταξίδι που ονειρεύτηκε να κάνει στων μελτεμιών τις ράχες, κι η ίδια δεν πραγματοποίησε ποτέ την υπέρβαση που στόχευσε.
Η αυλαία έπεσε δίχως happy end και για τους δυο τους!
Αλλά θα μου πεις, happy end δίνουν μόνο τα μυθιστορήματα, όχι η ζωή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου