ΓΡΑΦΕΙ Ο ΆΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Ανακοινώθηκαν τα διάφορα προγράμματα και οι εκδηλώσεις του φετινού Φεστιβάλ Ολύμπου ενώ τρέχουν οι Εαρινές Μέρες Μουσών, ο Δωδεκάλογος της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης στον Καπνικό Σταθμό, κ.ά.
Αυτοί που οργανώνουν και μας παρουσιάζουν πολιτιστικές εκδηλώσεις είναι άνθρωποι με μεράκι και ταλέντο.
Θυσιάζουν ατέλειωτες ώρες από τον προσωπικό τους χρόνο και υποβάλλονται σε ένα σωρό στερήσεις, ταλαιπωρίες, έξοδα και κόπο.
Γι΄ αυτό αξίζουν συγχαρητήρια, ένα μεγάλο ευχαριστώ, την εκτίμηση και την αναγνώρισή μας.
Εντούτοις, οι περισσότεροι κάνουν τα ίδια λάθη:
1) Πρώτα – πρώτα, δεν ξεκινούν στην ώρα τους, αλλά με καθυστέρηση, πολλές φορές και πάνω από 20-30 λεπτά.
Αυτό είναι από κάθε πλευρά απαράδεκτη προσβολή προς εμάς τους θεατές ή ακροατές, να μας έχουν στημένους να περιμένουμε.
Το λεγόμενο «ακαδημαϊκό τέταρτο», που προφασίζονται και επικαλούνται, είναι μια δική τους επινόηση για να καλύψουν τις αδυναμίες και τα ελαττώματά τους.
- Ζητήστε και καμία συγνώμη, ρε παιδιά, δε θα πέσει η μύτη σας.
Λένε και το άλλο: περιμένουν να έλθουν οι λεγόμενοι «επίσημοι», δηλαδή εκείνοι που μοιράζουν χαιρετούρες και στρογγυλοκάθονται χαμογελαστοί στις πρώτες θέσεις.
Βρε παλληκάρια και ωραίες μου κυρίες, εμάς μας ρωτήσατε αν θέλουμε να τους περιμένουμε;
Μη σώσουν και έλθουν!
Εμείς που ήλθαμε στην ώρα μας είμαστε κορόιδα;
Πολλοί από αυτούς τους «επίσημους», όχι μόνον αργούν, αλλά αφού βγάλουν ένα μακρινάρι λόγο-χαιρετισμό στην αρχή – και τις απαραίτητες φωτογραφίες για να κάνουν το κομμάτι τους και να προβληθούν – κάπου στη μέση της εκδήλωσης την κοπανάνε και φεύγουν.
2) Ξεχνούν να ζητήσουν στην αρχή να κλείσουν όλοι τα κινητά τηλέφωνα. Έτσι, στη μέση της εκδήλωσης Ντριννν… Ντριννν… μας σπάζουν τα νεύρα.
3) Ο χρυσός κανόνας λέει ότι μια ομιλία δεν πρέπει να ξεπερνά τα είκοσι (20) λεπτά. Λίγα και καλά.
Οι εισηγητές- παρουσιαστές – μη μας κουράζετε μισή ώρα να μας πείτε όλους τους τίτλους και το ατέλειωτο βιογραφικό του ομιλητή, της χορωδίας ή του χορευτικού.
Οι ομιλητές: Μη το παρατραβάτε μια ολόκληρη ώρα να μας πείτε όλα όσα μάθατε σε 40 χρόνια.
Γίνεστε κουραστικοί, βαρετοί, εκνευριστικοί.
Μας παίρνει ο ύπνος και στο τέλος δεν θυμόμαστε τίποτα από όσα είπατε.
Μη το ζαλίζετε με επεξηγήσεις και κόντρα παραδείγματα.
«Ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ΄ εν τω ευ το πολύ»…
Λίγα λόγια και καλά. Σύντομα, τάκα – τάκα, την ουσία περιληπτικά.
Μη ξεχνάτε κι αυτούς που έχουν προστάτη και συχνουρία, και χρειάζεται να πάνε στην τουαλέτα.
Δεν αντέχουν οι άνθρωποι, θα τα κάνουν πάνω τους!
4) Τις περισσότερες φορές ανάμεσα στο ένα τραγούδι και το άλλο, ανάμεσα στην εμφάνιση στη σκηνή μιας χορευτικής ή χορωδιακής ομάδας και της άλλης, μεσολαβούν ενδιάμεσα κενά χρόνου και καθυστερήσεις.
Έτσι, καθυστερεί ακόμα περισσότερο η εκδήλωση, διακόπτεται και πέφτει το ενδιαφέρον, κουραζόμαστε ακόμα περισσότερο.
Αντίθετα, το πρόγραμμα πρέπει να είναι «ποτ-πουρί», δηλαδή συνεχές.
Πριν αποχωρήσει από τη σκηνή ο τελευταίος της μιας ομάδας ή χορωδίας πρέπει ήδη να μπαίνει ο πρώτος της επόμενης.
Πριν τελειώσουν τα χειροκροτήματα για το ένα τραγούδι πρέπει ήδη να ξεκινάει το επόμενο.
5) Oι χορωδίες: Πείτε 5 – 6 καλά κομμάτια. Μη μας βγάζετε την ψυχή με 10 – 15 άγνωστα, μονότονα και επαναλαμβανόμενα.
Δεν είναι ώρα να μας δείξετε ότι μπορείτε να εκτελείτε και να αποδίδετε δύσκολα μουσικά κομμάτια κι ότι κάνατε ατέλειωτες μονότονες πρόβες όλο το χειμώνα για να τα μάθετε.
Καλοί είναι ο Μπετόβεν, ο Μπαχ, ο Rossini, ο Passereau, o Scandello και ο Στραβίνσκι – αλλά ήταν κάποτε, για την εποχή τους.
Δεν είναι ώρα για να μας διδάξετε μουσική παιδεία, την ιστορία της ευρωπαϊκής μουσικής κλπ.
Δεν θέλουμε να προβληματιστούμε, μας φτάνουν τα καθημερινά προβλήματα που έχουμε – να ξεσκάσουμε και να διασκεδάσουμε θέλουμε.
Θέλουμε να ακούμε κάτι πιο γρήγορο, πιο γνωστό, πιο λαϊκό, πιο ευχάριστο.
Θέλουμε να ακούσουμε, για παράδειγμα:
• «Μήλο μου κόκκινο, ρόιδο γραμμένο…»
• «Είμαστε αλάνια, διαλεχτά παιδιά μέσα στην πιάτσα…»
• «Από την πόρτα σου περνώ, ωραία Αιγιώτισσα…»
• «Ξημερώνει και βραδιάζει πάντα στον ίδιο το σκοπό…»
• «Ο πιο καλός ο μαθητής ήμουν εγώ στην τάξη…»
• «Στο Λευκό τον Πύργο πήρα τα φιλιά της, είχε κι ένα σπίτι στην Καλαμαριά, από το Βαρδάρη ήταν η μαμά της, πάππου προς πάππο Σαλονικιά…»…
Κι ακόμα, θέλουμε να ακούσουμε τραγούδια ευχάριστα, μελωδικά, που θα τα σιγανοτραγουδήσουμε κι εμείς μαζί σας και θα μας συνοδεύουν στο σπίτι μετά την παράσταση, όπως, λ.χ.
• «Το σύννεφο έφερε βροχή, κι έχουμε μείνει μοναχοί…»
• «Σουρωμένος θα ‘ρθω πάλι, στην παλιά μας γειτονιά, να σου παίξω μπουζουκάκι μ΄ όμορφη διπλοπενιά»
• «Πήρα τους δρόμους μια βραδιά, και τους γνωστούς ρωτούσα, για το κορίτσι μου που αγαπούσα στην Ελευσίνα μια φορά»
• «Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια, κομμάτια»
• «Τρέξε μάγκα να ρωτήσεις να σου πουν ποια είμαι εγώ. Είμ’ εγώ γυναίκα φίνα, ντερμπεντέρισσα, που τους άντρες σαν τα ζάρια τους μπεγλέρησα».
• «Δεν είμ’ εγώ ο Γιώργος σου, που μου ΄λεγες τον πόνο σου».
• «Με πήρε ο ύπνος κι έγειρα στου καραβιού την πλώρη, και ήλθε και με ξύπνησε του καπετάνιου η κόρη».
• «Τα σπίτια είναι χαμηλά, σαν έρημοι στρατώνες, τα καλοκαίρια μας πικρά κι ατέλειωτοι χειμώνες».
• «Στρώσε το στρώμα σου για δυο, για σένα και για μένα, να αγκαλιαστούμε απ’ την αρχή, να ‘ν όλα αναστημένα».
6) Φορέστε και κανένα ανοιχτόχρωμο φόρεμα.
Μη μας ψυχοπλακώνετε με τα μαύρα και τα σκούρα.
Δεν είμαστε σε κηδεία ή μνημόσυνο.
Τα ανοιχτόχρωμα θα σας δώσουν καλύτερη φωτογένεια και θα βγείτε και πιο όμορφοι στην τηλεόραση όταν θα δείξει την εκδήλωση.
Το είδαμε: http://www.epirroes.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου