Στις σκηνές του έργου ξεδιπλώνονται οι πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης και τίθενται θέματα όπως «ποιος είμαι, πού πάω, τι θέλω», αλλά και ερωτήματα όπως «αν συμβαδίζουν οι επιθυμίες μου με τις επιθυμίες των άλλων ανθρώπων».
Ενδεικτικό το απόσπασμα:
«Αχ, πώς θα ζήσεις τώρα που ξύπνησες; Το έχεις ξεχάσει και αυτό. Ποιο; Το να ζεις. Παίρνεις αποφάσεις ανασυγκρότησης. Ψάχνεις τρόπους να πετύχεις τον σκοπό σου. Μάλλον πρέπει να κλειστείς στο κουτί σου, να κάνεις παρέα στη μοναξιά σου για κάποιο διάστημα. Να παλέψεις με τον εαυτό σου και τις ανασφάλειές σου μέχρι να ορθώσεις ξανά ανάστημα. Μέχρι να μπορέσεις να αντικρίσεις και πάλι κατάματα τον κόσμο».
"Τόσα χρόνια καρκινοβατούσες και πίστευες σε έναν αόρατο Θεό. Όλα έρχονταν βολικά, ώσπου… Ώσπου, τι; Ξύπνησες ένα πρωί και είχαν χαθεί οι βολικές σου σκέψεις. Φόβος, τρόμος, κρύος ιδρώτας, απελπισία. Γιατί; Γιατί σε εμένα έκραξες. Αχ, πώς θα ζήσεις τώρα που ξύπνησες; Το έχεις ξεχάσει και αυτό. Ποιο; Το να ζεις. Παίρνεις αποφάσεις ανασυγκρότησης. Ψάχνεις τρόπους να πετύχεις τον σκοπό σου. Μάλλον πρέπει να κλειστείς στο κουτί σου, να κάνεις παρέα στη μοναξιά σου για κάποιο διάστημα. Να παλέψεις με τον εαυτό σου και τις ανασφάλειές σου μέχρι να ορθώσεις ξανά ανάστημα. Μέχρι να μπορέσεις να αντικρίσεις και πάλι κατάματα τον κόσμο. Μέχρι να… ποιος ξέρει…"
Η Μαρία Σταυροπούλου είναι ένας άνθρωπος που ήρθε τυχαία σ' αυτόν τον κόσμο κάνοντας φασαρία. Από πολύ μικρή αφουγκραζόταν τους ανθρώπους. Αγαπούσε το σκοτάδι της ψυχής τους και τους βοηθούσε. Όλο αυτό εν τέλει έγινε επάγγελμα (κοινωνική λειτουργός). Ένα επάγγελμα που την γεμίζει με πολύτιμα δώρα και εμπειρίες. Έψαχνε, ψάχνει και θα ψάχνει ανθρώπους. Πιστοί σύντροφοι της ζωής της ήταν πάντα ένα στυλό και ένα χαρτί. Πιστεύει ότι η ομορφιά κρύβεται μέσα μας και μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε τον εαυτό μας, αρκεί να το θέλουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου